Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 7

Składnikiem nowej lub pogarszającej się nefropatii, najbardziej wyraźnie zmniejszonej poprzez intensywną kontrolę glikemii, było pojawienie się makroalbuminurii (2,9%, 4,1% przy standardowej kontroli, współczynnik ryzyka 0,70; tendencja do zmniejszenia zapotrzebowania na terapię nerkozastępczą lub zgon z przyczyn nerek (0,4% w porównaniu z 0,6%, współczynnik ryzyka, 0,64; 95% CI, 0,38 do 1,08; P = 0,09), ale bez wpływu na podwojenie poziom kreatyniny w surowicy (1,2% w porównaniu z 1,1%, współczynnik ryzyka, 1,15, 95% CI, 0,82 do 1,63, P = 0,42). Więcej pacjentów poddanych intensywnej kontroli hospitalizowano z dowolnej przyczyny (44,9%, w porównaniu do 42,8% osób w grupie kontrolnej standardowej, współczynnik ryzyka, 1,07, 95% CI, 1,01 do 1,13, P = 0,03), z pewną nadwyżką hospitalizacji z powodu ciężkiej hipoglikemii (1,1% w porównaniu z 0,7%, iloraz szans, 1,52; 95% CI, 1,01 do 2,28; P = 0,04). Nie było znaczących różnic między obiema grupami w odniesieniu do innych wcześniej określonych drugorzędnych wyników (ryc. 4). Wpływ na hipoglikemię
Ciężka hipoglikemia występowała częściej w grupie z intensywną kontrolą niż w standardowej grupie kontrolnej: 150 pacjentów (2,7%) poddawanych intensywnej kontroli miało co najmniej jeden ciężki epizod hipoglikemii, w porównaniu z 81 pacjentami (1,5%) poddawanymi standardowej kontroli (zagrożenie stosunek 1,86; 95% CI, 1,42 do 2,40; P <0,001). Continue reading „Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 7”

Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 6

Podczas ostatniej wizyty, 16,8% pacjentów poddawanych intensywnej kontroli glikemii i 10,9% osób poddanych standardowej kontroli glukozy otrzymywało tiazolidynodiony. Stosowanie obniżania ciśnienia tętniczego, modyfikacji lipidów i leczenia przeciwpłytkowego było podobne w obu grupach podczas okresu obserwacji. Wpływ na pierwotne wyniki
Rysunek 3. Rysunek 3. Skumulowane przypadki zdarzeń zgodnie ze strategią kontroli glikemii. Continue reading „Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 6”

Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 5

Charakterystyka uczestników na poziomie wyjściowym i na końcu okresu kontrolnego. W okresie od czerwca 2001 r. Do marca 2003 r. Zarejestrowano łącznie 12 877 potencjalnie kwalifikujących się uczestników, 1737 (13,5%) zostało wycofanych w okresie docierania, a 11 140 (86,5%) zostało poddanych randomizacji (ryc. 1). Continue reading „Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 5”

Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 czesc 4

Hipoglikemię definiowano jako poziom glukozy we krwi poniżej 2,8 mmol na litr (50 mg na decylitr) lub obecność typowych objawów hipoglikemii bez innych widocznych przyczyn. Pacjenci z przejściową dysfunkcją ośrodkowego układu nerwowego, którzy nie byli w stanie samodzielnie się wyleczyć (wymagający pomocy innej osoby) uważani byli za poważną hipoglikemię. Niezależny komitet orzekający w punkcie końcowym, nieświadomy zadań grupowych, przejrzał dokumentację źródłową dla wszystkich podejrzanych głównych punktów końcowych i zgonów. Niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo w regularnych odstępach czasu dokonywał przeglądu niezaślepionych danych.
Analiza statystyczna
Próba ADVANCE została pierwotnie zaprojektowana tak, aby miała moc statystyczną 90%, aby wykryć względne zmniejszenie ryzyka o 16% lub więcej dla intensywnej kontroli, w porównaniu ze standardową kontrolą, dla każdego z głównych wyników, z wykorzystaniem dwustronnego test z poziomem alfa 5%. Continue reading „Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 czesc 4”

Przedefiniowanie jakości – implikacje najnowszych badań klinicznych

Proste podejście do opieki nad pacjentem jest lepsze – z wyjątkiem sytuacji, gdy nie są. Ostatnie badania kliniczne prowadzą do ponownego przeanalizowania paradygmatu, w którym wysiłki mające na celu zapobieganie chorobom naczyniowym koncentrują się na osiągnięciu określonych poziomów czynników ryzyka, takich jak cholesterol o niskiej gęstości lipoprotein (LDL), skurczowe ciśnienie krwi i hemoglobina glikowana. Chociaż te czynniki i ich poziomy są ważnymi determinantami rozwoju i postępu choroby naczyniowej, coraz bardziej oczywiste staje się, że specyficzne strategie stosowane do ich modyfikacji powodują krytyczną różnicę w wynikach pacjenta. Ten wgląd ma wpływ na praktykę kliniczną, pomiar wydajności i wymogi prawne. Tradycyjna mądrość, która wyłoniła się z badań epidemiologicznych nad czynnikami ryzyka i późniejszych udanych prób niektórych strategii modyfikacji czynników ryzyka, polega na tym, że głównym celem klinicysty powinno być zmniejszenie czynników ryzyka poniżej określonych poziomów. Continue reading „Przedefiniowanie jakości – implikacje najnowszych badań klinicznych”

Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy cd

Takie ustalenie byłoby zgodne z wynikami z 1976 r., Ale trudno jest wyciągnąć taki wniosek na podstawie porównania z opublikowanymi wynikami dotyczącymi szczepionki subvirion H52 ze względu na różnice między zastosowanymi testami i sposobami prezentacji danych. Coś tak potencjalnie krytycznego dla zdrowia na świecie, jak opracowanie szczepionki przeciwko grypie H5, wymaga swobodnej wymiany próbek serologicznych, jeśli nie bezpośrednich badań klinicznych, tak aby szczepionki można było bezpośrednio porównywać. Chciałbym również ostrzec, że biorąc pod uwagę, że szczepionki z pełnymi wirionami z 1976 r. Wywoływały najbardziej wyraźne reakcje u dzieci, danych dotyczących bezpieczeństwa u dorosłych nie można bezpośrednio ekstrapolować na dzieci. Po trzecie, badanie podnosi kluczowe pytanie o bezpieczeństwo biologiczne dotyczące produkcji szczepionki na dużą skalę z wirusa typu dzikiego: czy wirus mógł rozprzestrzenić się z zakładu produkcyjnego i zapoczątkować epidemię. Continue reading „Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy cd”

Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy ad

Stosunkowo słaba immunogenność szczepionek 1976 u biorców, którzy wcześniej nie byli narażeni na szczep wirusa grypy, również zapoczątkowała trudności w opracowaniu skutecznej szczepionki przeciwko grypie H5. Ta historia sugeruje, że H5 może nie być wyjątkowo słabym immunogenem; raczej należy oczekiwać ograniczonej odpowiedzi, gdy ludzie otrzymują zupełnie nową szczepionkę przeciw grypie. Pierwsze próby opracowania szczepionki H5 obejmowały testowanie szczepionki subwirionowej zarówno z MF-59, jak i bez niej, skwalenu zawierającego emulsję olej w wodzie. Ograniczona immunogenność krótkotrwała była obserwowana w przypadku szczepionki Subvirion, chociaż MF-59 wzmacniał odpowiedź przeciwciał. Następne badanie zwiększyło dawkę szczepionki Subvirion do 90 .g HA w każdej z dwóch dawek. Continue reading „Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy ad”

Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy

Poszukiwanie w pełni immunogennej szczepionki przeciwko wirusom grypy H5N1 trwa już ponad 10 lat, ponieważ ta rodzina potencjalnie pandemicznych wirusów pojawiła się w Hongkongu w 1997 roku jako przyczyna chorób ludzkich. H5N1 spowodował 381 przypadków ludzkiej grypy, z śmiertelność przekraczająca 60%. Szczepy H5 znaleziono obecnie u ptaków na całym świecie (choć jeszcze nie w Ameryce), a ludzka choroba pojawiła się w 14 krajach w całej Azji i północnej Afryce1. Bardzo obawiali się szybkiego rozprzestrzeniania się w społecznościach i między nimi, jednak , nie wystąpił. Oprócz małych skupisk przypadków w rodzinach, każdy przypadek ludzki był związany z bliskim kontaktem z drobiem. Continue reading „Gotowość na szczepionkę – czy jesteśmy gotowi na następną pandemię grypy”

Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 9

Chociaż wyniki mogą wskazywać, że obniżenie poziomu glukozy we krwi do średniego poziomu hemoglobiny glikowanej o 6,5% przy zastosowanych terapiach nie zmniejsza ryzyka wystąpienia zdarzeń makroangiopatycznych, wyniki nie wykluczają korzyści wynikających z wielkości przewidywanej przez uzyskaną różnicę pomiędzy intensywnością – grupa kontrolna i standardowa grupa kontrolna w poziomach hemoglobiny glikowanej. Na podstawie danych obserwacyjnych opisujących związek hemoglobiny glikowanej z incydentami sercowo-naczyniowymi i metaanalizą wcześniej przeprowadzonych randomizowanych badań kontrolnych glikemii, 4,10, zmniejszenie stężenia hemoglobiny glikowanej o 0,7% może spowodować zmniejszenie częstości występowania zdarzeń makroangiopatycznych. o około jedną szóstą. Przedziały ufności dla oszacowania wpływu leczenia na zdarzenia makroaskulacyjne w badaniu ADVANCE są zgodne z taką redukcją, ale badanie ADVANCE nie miało wystarczającej mocy statystycznej do wiarygodnego wykrywania takiego efektu. Roczna liczba zdarzeń makroekologicznych (2,2%) była niższa niż oczekiwana stopa 3,0% na podstawie wcześniejszych badań pacjentów z cukrzycą typu 2, 7,25 prawdopodobnie w wyniku większego stosowania statyn, leków obniżających ciśnienie krwi i środki przeciwpłytkowe. Continue reading „Intensywna kontrola poziomu glukozy we krwi i wyniki naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 ad 9”

Intensywna kontrola glikemii w próbach ACCORD i ADVANCE cd

Chociaż metaanaliza wykazała, że stosowanie rozyglitazonu wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka zawału mięśnia sercowego i niemal znaczącym zwiększeniem ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, 10 badacze ACCORD wywnioskowali, że pacjenci w grupie kontrolnej standardowej i osoby z grupy intensywnie kontrolowanej miały podobne ryzyko i wskaźniki zgonu, niezależnie od tego, czy przepisywano im rozyglitazon, czy też nie. Leczenie insuliną wiąże się ze zwiększeniem masy ciała, szczególnie gdy pacjenci otrzymują również tiazolidynodiony lub sulfonylomoczniki. Częste stosowanie tiazolidynodionów i insuliny w badaniu ACCORD prawdopodobnie tłumaczy 3,5-kilogramowy średni przyrost masy ciała odnotowany w grupie intensywnej terapii; w przeciwieństwie do tego zmiana masy ciała była niewielka w badaniu ADVANCE (Tabela 1). Podgrupa uczestników badania ACCORD nabrała znacznej wagi (28% zyskało więcej niż 10 kg); nie jest jasne, czy ci pacjenci mieli wyższy odsetek zdarzeń sercowo-naczyniowych lub zgonów niż pacjenci z mniejszym przyrostem masy ciała. Tak duże zmiany masy ciała mogą odzwierciedlać wzrost tkanki tłuszczowej, co może skutkować zwiększonym ryzykiem lub, alternatywnie, zatrzymaniem sodu wywołanym tiazolidynodionem i niewydolnością serca. Continue reading „Intensywna kontrola glikemii w próbach ACCORD i ADVANCE cd”