mózgowie oraz rdzen

Istotnie, podczas gdy mózgowie oraz rdzeń zawiadują podległymi im narządami z oddali, to układ współczulny wyraźnie idzie na spotkanie trzew i układu naczyniowego. Ten brak dążności do scalania się w jeden niepodzielny utwór byłby, z punktu widzenia anatomii teoretycznej, objawem pierwotnym, gdyby nie możliwość, ze wiele czynników niezupełnie wyjaśnionych mogło się złożyć na taki właśnie układ stosunków. Dalszą, lecz nieistotną, cechą układu współczulnego jest to, że wypustki jego neuronów zazwyczaj nie posiadają otoczki rdzennej i że przewodnictwo ich jest powolniejsze. Być może, że przyczyną tego stanu rzeczy jest to, że czas wewnętrzny (A. CarreI) spraw odbywających w głębi trzew jest inny, powolniejszy, aniżeli czas wewnętrzny układu somatycznego, ściśle związanego z biegiem zdarzeń. Continue reading „mózgowie oraz rdzen”

wydalanie potu

Z braku miejsca ograniczę się tylko do wyliczenia tych wpływów. A więc ośrodek współczulny rdzeniowy, będący sumą wszystkich jąder współczulnych rdzenia, zawiaduje: zwężaniem naczyń krwionośnych (rasoconstrictio l), wydalaniem potu (perspiratio l) i stroszeniem uwłosienia (piloarrectio ), co biorąc ogólnie ma, oczywiwiście, duże znaczenie w regulacji temperatury ciała. Poza tym podrażnienie ośrodka rdzeniowego powoduj e: zwiększenie przemiany materii, rozszerzenie światła oskrzeli, przyśpieszenie akcji serca, zahamowanie perystaltyki i czynności wydzielniczych przewodu pokarmowego, pobudzenie funkcji wydzielniczej nadnerczy i tarczycy i wreszcie wstrzymanie moczu. Należy przypuszczać, że wpływ na oskrzela (a zatem dostęp do płuc powietrza) i na inne wymienione powyżej narządy odbywa się przy pomocy kilku odrębnych jąder, na razie jednak zdołano wyosobnić tylko dwa takie ośrodki. Są to: – ośrodek rzęskowo-rdzeniowy (centrum cilio-spinalej umieszczony u Hominidae na poziomie C VII – Th II i kierujący rozszerzaniem źrenicy (dilatatio pupillae) oraz –ośrodek sercowy (centrum cardiacum. Continue reading „wydalanie potu”

osrodek rdzeniowy wspólczulny

Nie jest rzeczą wykluczoną, że ośrodek rdzeniowy współczulny wywiera wpływ odżywczy na wszystkie tkanki ustroju nie tylko przy pomocy swych włókien zwężających naczynia (evasoconstrictores), ale i przy udziale swoistych (troficznych,. ) włókien odżywczych, które według Ken Kurego miałyby opuszczać rdzeń poprzez korzonki grzbietowe. W każdym razie zmiany odżywcze tkanek, które stwierdzamy w niektórych przypadkach chorobowych (np. ulcus gastroduodenalis f), przemawiają na korzyść poglądu wymienionego autora. Wypada tutaj nadmienić, że nadbudówką w stosunku do ośrodka współczulnego rdzeniowego są mało dotychczas zbadane – ośrodki trzewne międzymózgowia (centra Jegetativa diencephalica), położone w okolicy podwzgórza (hypothalamus). Continue reading „osrodek rdzeniowy wspólczulny”

wlókna czuciowe wspólczulne

Nie zdołano jednak dotychczas dać zadowalającej odpowiedzi na pytanie, jaką drogą owe podniety czuciowe docierają do rdzenia. Aczkolwiek sprawa nie jest ostatecznie rozstrzygnięta, to jednak pewne dane świadczą za tym, że podniety czuciowe trzewne zdążają od narządów wewnętrznych do zwojów rdzeniowych (ganglia spinalia), a następnie drogą korzonków grzbietowych wywierają wpływ na jądro współczulne rdzenia. W powyższym ujęciu włókno współczulne czuciowe wraz z włóknem współczulnym ruchowym tworzyłoby razem podłoże anatomiczne – łuku odruchowego trzewnego. Gdyby rzeczywiście tak się sprawa przedstawiała, to wówczas musielibyśmy zrewidować nasz pogląd na budowę korzonka grzbietowego, zawierałby 011 bowiem poza włóknami czuciowymi somatycznymi jeszcze włókna czuciowe współczulne oraz włókna współczulne ożywcze (troficzne) . Ażeby skończyć z układem współczulnym podkręgowym należy przedstawić jego stosunki topograficzne na poziomie szyjnego, głowowego i piersiowego odcinków tułowia. Continue reading „wlókna czuciowe wspólczulne”

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 10

W obu kohortach większość niezgodności przypisywano przypadkom, w których badacz strony odnotował odpowiedź, ale niezależny recenzent odnotował brak odpowiedzi. Niższy stopień zgodności dla pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym można przypisać wielorakim składnikom definicji punktu końcowego dla odpowiedzi (tj. Widzialny wymiar, owrzodzenie i RECIST, stosownie do przypadku) i połączony niezależny przegląd każdego z nich. tych składników. Continue reading „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 10”

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 8

Uznaje się, że jeden pacjent uzyskał częściową odpowiedź, zgodnie z niezależnym przeglądem i badaczem terenu. Mediana czasu trwania odpowiedzi w grupie pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym wynosiła 7,6 miesiąca (zakres od 1,0 do 12,9), według niezależnego przeglądu i 7,6 miesiąca (zakres od 1,4 do 16,6), według badaczy terenowych oceny. Od punktu odcięcia danych mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 9,5 miesiąca (95% CI, 7,4 do 11,9), według niezależnego przeglądu i 11,3 miesiąca (95% CI, 9,5 do 16,8), według badaczy oceny; dane dotyczące całkowitego przeżycia nie były dojrzałe. Ogólnie rzecz biorąc, próbki biopsyjne od 34 z 63 pacjentów (54%) w tej grupie nie wykazały resztkowego raka podstawnokomórkowego w żadnych docelowych zmianach; tych 34 pacjentów obejmowało pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią, według niezależnego przeglądu lub oceny badacza, a także pacjentów ze stabilną lub postępującą chorobą. Continue reading „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 8”

Wpływ codziennej kąpieli pacjentów z chloroheksyną na infekcję nabytą w szpitalu AD 3

W skrócie, myjki były używane w kolejności, aby wypłukać wszystkie powierzchnie ciała, z wyjątkiem twarzy podczas kąpieli z impregnowanymi 2% chlorheksydyną ściereczkami w celu uniknięcia ekspozycji na błony śluzowe oczu i ust. Podczas przejścia do nowego produktu nie było okresu wypłukiwania. Infekcje i przejęcia MDRO monitorowano przez 2 dni po przejściu i przypisano do poprzedniego leczenia w kąpielisku, jeśli wystąpiły w tym okresie czasu. Kolejność przypisywania jednostek do okresu kontrolnego lub interwencyjnego została podzielona na straty według rodzaju jednostki i obiektu. Continue reading „Wpływ codziennej kąpieli pacjentów z chloroheksyną na infekcję nabytą w szpitalu AD 3”

Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 8

Dlatego, podobnie jak w przypadku statyn, wszelkie potencjalne zwiększone ryzyko wystąpienia cukrzycy o nowym początku w trakcie leczenia inhibitorem PCSK9 prawdopodobnie będzie ograniczone do osób z zaburzeniami poziomu glukozy na czczo. Chociaż warianty, które naśladują działanie inhibitorów PCSK9 i statyn, wiązały się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy, odpowiednie proporcjonalne zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego było znacznie większe niż zwiększone ryzyko cukrzycy. Dlatego, podobnie jak w przypadku statyn, zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego za pomocą inhibitorów PCSK9 powinno znacznie przekraczać potencjalne zwiększone ryzyko cukrzycy. Ponadto stwierdziliśmy, że zarówno warianty PCSK9, jak i HMGCR były związane ze zmniejszonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych wśród osób z cukrzycą i osób bez cukrzycy. To odkrycie jest zgodne z wynikami metaanaliz, które pokazują, że statyny są powiązane z taką samą proporcjonalną redukcją ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób z cukrzycą, jak u osób bez cukrzycy. Continue reading „Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 8”

Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją ad 5

Poprawki Bonferroniego zostały użyte do określenia wartości P, które były wymagane dla istotności statystycznej różnic pomiędzy grupami próbnymi dla wyników drugorzędnych i innych oraz dla istotności statystycznej efektów oddziaływania wielu grup leczenia dla poszczególnych podgrup na pierwotny wynik, który oceniono2. Dodatkowe szczegóły dotyczące analizy statystycznej podano w protokole i dodatkowym dodatku. Wyniki
Populacja próbna
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów biorących udział w rekrutacji. Continue reading „Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją ad 5”

Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją cd

Wszystkim pacjentom z uzupełniającej grupy tlenowej przepisano stacjonarne i przenośne systemy tlenowe oraz 2 litry tlenu na minutę podczas snu. Pacjenci z grupy suplementacyjnego tlenu, którym przepisano 24-godzinny tlen, przepisali 2 litry tlenu na minutę w spoczynku. Ambulatoryjna dawka tlenu była indywidualnie przepisywana i poddawana corocznej ocenie: 2 litry tlenu na minutę lub zwiększone w celu utrzymania Spo2 90% lub więcej przez co najmniej 2 minuty, podczas gdy pacjent chodził. W protokole określono, że pacjenci z grupy uzupełniającego tlenu kontynuują stosowanie uzupełniającego tlenu niezależnie od wzrostu poziomu spo2 i że pacjenci z grupy bez uzupełniania tlenu unikają stosowania uzupełniającego tlenu, chyba że ciężkie desaturowanie w spoczynku (Spo2 .88% ) lub ciężka desaturacja wywołana wysiłkiem (Spo2 <80% dla .1 minuty). Jeśli wystąpił którykolwiek z tych stanów, przepisano tlen i po 30 dniach ponownie oceniano zapotrzebowanie na tlen. Continue reading „Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją cd”