luk odruchowy

Całokształt drogi, odbytej przez podnietę, np. od ciałka cieplnego Ruffiniego aż po miocyt, stanowi tzw. -łuk odruchowy, reakcję zaś ruchową, spowodowaną zadziałaniem czynnika drażniącego na ,receptor, zwiemy – odruchem. W powyższym przykładzie łuk odruchowy posiada budowę niezmiernie prostą, albowiem biorą w nim udział tylko dwa neurony, z których jeden, tj. – neuron czuciowy jest umieszczony w zwoju rdzeniowym, a drugi-neuron ruchowy znajduje się w słupie brzusznym rdzenia . Continue reading „luk odruchowy”

Pewne powiklanie budowy

Pewne powikłanie budowy może nastąpić w tym typie łuku od- ruchowego jedynie w ten sposób, że neuryt zwoju rdzeniowego nawiązuje łączność nie z jednym neuronem ruchowym, lecz przez oddanie pewnej ilości bocznic z całym szeregiem sąsiednich komórek słupa brzusznego. W tym przypadku podnieta czuciowa -rozpromieniowuje się na rozleglejszy obszar ośrodka ruchowego rdzenia, powodując reakcję ruchową większej ilości miocytów, a więc przejaw ruchowy bardziej złożony. Spostrzeżenia przemawiają za tym, że jednak i ta postać odruchu, choć już bardziej urozmaicona, nie jest w przejawach życiowych prawidłowych postacią zwykłą, lecz raczej pewnym uproszczeniem teoretycznym, ułatwiającym zrozumienie przejawów bardziej zawiłych. Ale zanim przejdziemy do analizy budowy luków odruchowych, stojących bliżej rzeczywistości, dobrze będzie określić cechy fizjologiczne odruchów, opierając się na danych morfologicznych przedstawionych powyżej. Otóż – odruchem nazywamy przejaw ruchowy (lub wydalniczy), występujący w ślad za podrażnieniem czuciowym, w którym bierze udział bardzo ograniczona ilość neuronów (ale minimum dwa ). Continue reading „Pewne powiklanie budowy”

Zasadnicza cecha ukladu wspólczulnego jest daznosc jego skladników do rozpraszania sie w wiekszych lub mniejszych zespolach

Mózgowio-rdzeniowego i ukl. współczulnego, lecz w syntezie tej przeważa czynnik współczulny. Na szczególną wzmiankę zasługuje stosunek ukl. współczulnego do ukł. dokrewnego, a zwłaszcza do – układu chromo- chłonnego nadnerczy. Continue reading „Zasadnicza cecha ukladu wspólczulnego jest daznosc jego skladników do rozpraszania sie w wiekszych lub mniejszych zespolach”

Wlókna zazwojowe sa pozbawione otoczki rdzennej

Włókna zazwojowe są pozbawione otoczki rdzennej, są więc, w przeciwieństwie do białych włókien przedzwojowych włóknami szarymi . Istotne zakończenie włókna przedzwojowego wykryto dzięki temu, że wskutek zatrucia nikotyną następuje przerwanie przewodnictwa w miejscu synapsy tego włókna z następnym neuronem. Włókna zazwojowe, odchodzące od zwoju podkręgowego, zachowują się dwojako. Część z nich skupia się w wiązkę włókien bezrdzennych, zwaną – gałązką łączącą szarą (ramus communicans griseus). Przyłącza się ona do odpowiedniego nerwu rdzeniowego, a następnie podąża rozproszonymi włóknami poprzez jego odgałęzienia do naczyń krwionośnych skóry i mięśni (rasoconstrictio f), do gruczołów potowych (pobudzanie wydzielania), do mm. Continue reading „Wlókna zazwojowe sa pozbawione otoczki rdzennej”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 6

Skumulowane ryzyko nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub podobnej śmierci (lub niewyjaśnionej śmierci w badaniu kontrolnym placebo). Pierwotny wynik skuteczności został potwierdzony przez główne rozpoznanie u 26 pacjentów (1,8%) w grupie otrzymującej dabigatran iu 18 pacjentów (1,3%) w grupie leczonej warfaryną. Ogólny współczynnik ryzyka dla dabigatranu w czasie do pierwszego zdarzenia pierwotnego wynosił 1,44 (przedział ufności 95% [CI], 0,78 do 2,64), a różnica w zakresie ryzyka po 18 miesiącach wynosiła 0,38 punktu procentowego (95% CI, -0,50 to 1,25) (rys. 1A), obliczony z wykorzystaniem meta-analitycznego podejścia. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 6”

Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją

Długotrwałe leczenie uzupełniającym tlenem ma nieznaną skuteczność u pacjentów ze stabilną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) i umiarkowaną desaturacją wywołaną spoczynkiem lub wysiłkiem fizycznym. Metody
Pierwotnie zaprojektowaliśmy próbę, aby przetestować, czy długotrwałe leczenie uzupełniającym tlenem spowodowałoby dłuższy czas do śmierci niż brak stosowania dodatkowego tlenu u pacjentów, którzy mieli stabilną POChP z umiarkowanym spoczynkowym desaturowaniem (saturacja oksyhemoglobiny zmierzona za pomocą pulsoksymetrii [Spo2] 89 do 93%). Po 7 miesiącach i randomizacji 34 pacjentów badanie przeprojektowano tak, aby objęło również pacjentów, którzy mieli stabilną POChP z umiarkowaną desaturacją wywołaną wysiłkiem fizycznym (podczas 6-minutowego testu marszu, Spo2 .80% dla .5 minut i <90% dla . 10 sekund) i włączenie czasu do pierwszej hospitalizacji z jakiejkolwiek przyczyny do nowego złożonego pierwotnego wyniku. Pacjenci byli losowo przydzielani, w stosunku 1: 1, do otrzymywania długoterminowego uzupełniającego tlenu (uzupełniająca grupa tlenowa) lub bez długoterminowego uzupełniającego tlenu (bez uzupełniającej grupy tlenowej). Continue reading „Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją”

Cele glikemiczne i choroby sercowo-naczyniowe cd

Jak jasno stwierdzili badacze w badaniu ACCORD, istnieje potencjalny niedotknięty niepożądany efekt ze względu na zwiększoną liczbę zmian w schematach leczenia i zwiększone stosowanie wielu klas leków i przy zwiększonych dawkach. Czy wyniki tych badań mają szerokie zastosowanie w leczeniu większości pacjentów z cukrzycą typu 2. Niestety, badania te nie dotyczyły strategii obniżania stężenia hemoglobiny glikowanej u pacjentów z niskim ryzykiem, u których nie występowała choroba sercowo-naczyniowa lub dodatkowe czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. W badaniu ACCORD pacjenci z grupy intensywnej terapii, u których nie występowała w przeszłości incydentów sercowo-naczyniowych lub których wyjściowy poziom hemoglobiny glikowanej był poniżej 8%, mieli znacznie mniej śmiertelnych i niezakończonych zgonem zdarzeń sercowo-naczyniowych niż pacjenci z większym ryzykiem. Te wyniki sugerują, że intensywna terapia była korzystna przynajmniej w tej podgrupie. Continue reading „Cele glikemiczne i choroby sercowo-naczyniowe cd”

Cele glikemiczne i choroby sercowo-naczyniowe ad

Jednakże wystąpiły niespójności w kierunku składników złożonego wyniku. Na przykład wskaźniki zgonów z jakiejkolwiek przyczyny oraz z przyczyn sercowo-naczyniowych były istotnie wyższe w grupie intensywnej terapii niż w grupie leczonej standardo- wo, ale odsetek zawału serca niezakończonego zgonem był istotnie niższy w grupie intensywnej terapii. Wskaźniki udaru niezakończonego zgonem oraz śmiertelna lub niezakaźna zastoinowa niewydolność serca nie różniły się istotnie pomiędzy obiema grupami. W jaki sposób możemy wyjaśnić zgłoszone różnice w wynikach klinicznych w tych dwóch próbach. Po pierwsze, chociaż bezwzględny poziom glikemii w grupach intensywnej terapii w obu badaniach był podobny, to stopa redukcji hemoglobiny glikowanej różniła się znacznie. Continue reading „Cele glikemiczne i choroby sercowo-naczyniowe ad”