Czynniki alergiczne

Czynniki alergiczne Czynniki, na działanie których ustrój oddziaływa alergicznie, nazywamy antygenami alergicznymi, czyli alergenami. Alergenami są głównie czynniki chemiczne pochodzenia białkowego i nie białkowego. Odróżniamy następujące alergeny: l) AIeny białkowe, działające jako anafilaktogeny. 2) Różne środki spożywcze 3) Niektóre leki i związki chemiczne. 4) Pyłki zbóż, traw, kwiatów i drzew wiatropylnych. Continue reading „Czynniki alergiczne”

Uczulenie alergiczne moze powstac jak, sprawa nabyta przez uczulenie sie ustroju na pewien alergen

Uczulenie alergiczne może powstać jak, sprawa nabyta przez uczulenie się ustroju na pewien alergen. Istnieje jednak konstytucyjne usposobienie alergiczne, to jest zwiększona wrażliwość ustroju na działanie różnych alergenów. Stan ten nazywamy także skazą alergiczną i wiąże się ona do pewnego stopnia ze skazą wysiękową, która cechuje się występowaniem rozmaitych wyprysków, swędzeniem, nadmierną, pobudliwością naczyń krwionośnych i łatwym ich kurczeniem się, co objawia się białym dermografizmem. W skazie wysiękowej więc łatwo powstają zaburzenia alergiczne, jak dychawica oskrzelowa, gorączka sienna i zaburzenia przewodu pokarmowego pod wpływem odpowiednich alergenów. Uczuleniu alergicznemu sprzyja układ wegetatywny, przede wszystkim zwiększone napięcie nerwu błędnego; dużą też rolę w uczuleniu odgrywają gruczoły wewnętrznego wydzielania. Continue reading „Uczulenie alergiczne moze powstac jak, sprawa nabyta przez uczulenie sie ustroju na pewien alergen”

cialko chlodowe skóry Kraussego

Powstanie powyższych odruchów somatyczno-trzewnych można wyrazić schematycznie w sposób następujący: ciałko chłodowe skóry Kraussego-> dendryt zwoju rdzeniowego, neuron zwoju rdzeniowego (Ineuron)->neuryt zwoju rdzeniowego, neuron jądra współczulnego rdzenia (II neuron)-> neuryt neuronu współczulnego ->neuron zwoju współczulnego podkręgowego (Lii neuron), nerw obwodowy -> mięśniówka jelitowa lub naczyniowa. Mamy więc tutaj do czynieni z odruchem somatyczno-trzewny trójneuronowym, który jednak może przybrać postać łuku 4,5 i wieloneuronowego, jeśli dopuścimy do interwencji większą ilość neuronów skojarzeniowych. Jeszcze inny obraz stosunków powstanie wówczas, gdy neuron czuciowy tworzy synapsę z jednym z, neuronów jądra grzbietowego Clarkea. W przypadku tym podnieta nie umiejscowi się w rdzeniu, lecz wędruje do móżdżku, o czym będzie mowa na innym, miejscu. ośrodki rdzeniowe. Continue reading „cialko chlodowe skóry Kraussego”

UKLAD WSPÓLCZULNY

UKŁAD WSPÓŁCZULNY Układ współczulny (systema nervorum sympathicum) stanowi część ukl. nerwowego ośrodkowego, unerwiającą specjalnie narządy trzewne, A więc podczas gdy rdzeń i jego nadbudówki wiążą ustrój ze światem zewnętrznym i wypowiadają się ruchowo za pośrednictwem umięśnienia somatycznego, to układ współczulny jest niejako zapatrzony,. w to, co się dzieje wewnątrz ustroju i uzewnętrznia się ruchowo przy pomocy umięśnienia trzewnego, powstałego z listka trzewnego blaski bocznej mezodermy. Pomimo to istnieje między tymi dwoma układami bardzo ścisła współpraca, dzięki której wpływy świata zewnętrznego mogą w pewnych okolicznościach dotrzeć do trzew, a to co się dzieje wewnątrz jelit lub płuc zwykło zabarwiać w taki lub w inny sposób podniety, odbierane z zewnątrz. Jest rzeczą wielce prawdopodobną, że tzw. Continue reading „UKLAD WSPÓLCZULNY”

podstawy czaszki

Dzięki tym podłużnym i poprzecznym gałązkom międzyzwojowym obydwa pnie współczulne (strony prawej i lewej) przybierają kształt drabiny, rozciągającej się od. podstawy czaszki aż do nasady ogona i jako całość zasługują na nazwę – układu współczulnego podkręgowego (syeterna sympathicum. subrertebrate), Nie ogranicza się on tylko do obszaru tułowia, albowiem rozpościera się i w obrębie głowy, tworząc tam szereg zwojów, z których najbardziej wysuniętym ku przodowi jest – zwój rzęskowy: es. ciiiare}, umieszczony w oczodole. Należy zaznaczyć, że zwój rzęskowy prawy jest połączony z takim samym zwojem strony lewej za pośrednictwem odgałęzień splotu szyjno-tętniczego (plexus caroticus), towarzyszącego naczyniom mózgowym. Continue reading „podstawy czaszki”

osrodek rdzeniowy wspólczulny

Nie jest rzeczą wykluczoną, że ośrodek rdzeniowy współczulny wywiera wpływ odżywczy na wszystkie tkanki ustroju nie tylko przy pomocy swych włókien zwężających naczynia (evasoconstrictores), ale i przy udziale swoistych (troficznych,. ) włókien odżywczych, które według Ken Kurego miałyby opuszczać rdzeń poprzez korzonki grzbietowe. W każdym razie zmiany odżywcze tkanek, które stwierdzamy w niektórych przypadkach chorobowych (np. ulcus gastroduodenalis f), przemawiają na korzyść poglądu wymienionego autora. Wypada tutaj nadmienić, że nadbudówką w stosunku do ośrodka współczulnego rdzeniowego są mało dotychczas zbadane – ośrodki trzewne międzymózgowia (centra Jegetativa diencephalica), położone w okolicy podwzgórza (hypothalamus). Continue reading „osrodek rdzeniowy wspólczulny”

blony sluzowe jamy nosowej

Niektóre dane przemawiają za tym, że zwój klinowo-podniebienny zawiaduje głownie funkcjami wydzielniczymi błony śluzowej jamy nosowej. Zwój uszny umieszczony u podstawy czaszki, w pobliżu otworu poszarpanego przedniego, otrzymuje gałązkę, odchodzącą od n. żuchwowego i od n. językowo-gardłowego (n. IX) za pośrednictwem n. Continue reading „blony sluzowe jamy nosowej”

Z odcinkiem piersiowo-ledzwiowym pnia wspólczulnego stoja w zwiazku w jamie brzusznej trzy wielkie skupienia zwojowe

Z odcinkiem piersiowo-lędźwiowym pnia współczulnego stoją w związku w jamie brzusznej trzy wielkie skupienia zwojowe, ujmowane pod nazwami: – zwoju trzewnego lub półksiężycowego (gn. coeliacum: s. semilunare) – zwoju krezkowego przedniego (gn. mesentericum, ant. ) i zwoju klezkowego tylnego(gn. Continue reading „Z odcinkiem piersiowo-ledzwiowym pnia wspólczulnego stoja w zwiazku w jamie brzusznej trzy wielkie skupienia zwojowe”

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 5

Zdarzenia niepożądane zostały ocenione zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych wydanymi przez National Cancer Institute for Adverse Events, wersja 3.0. Wyniki
Pacjenci
Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów na linii podstawowej. Do 31 pacjentów w Stanach Zjednoczonych, Europie i Australii zapisało się 104 pacjentów w okresie 13 miesięcy: 33 pacjentów miało przerzutowego raka podstawnokomórkowego, a 71 miało miejscowo zaawansowanego raka podstawnokomórkowego. Ośmiu pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym zostało wykluczonych z analizy skuteczności, ponieważ niezależny patolog nie zidentyfikował raka podstawnokomórkowego w próbkach biopsyjnych uzyskanych na początku badania (5 pacjentów nie miało wyjściowo raka podstawnokomórkowego, ale miało podstawową komórkę nowotwór w tkance archiwalnej, 2 miały raka płaskonabłonkowego na początku i raka podstawnokomórkowego w tkance archiwalnej, a nie miał raka podstawnokomórkowego ani na linii podstawowej, ani na tkance archiwalnej). Continue reading „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 5”

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 4

Równoczesna terapia przeciwnowotworowa była niedozwolona. Zbieranie danych
Wszyscy pacjenci byli poddawani badaniu fizykalnemu i badaniom laboratoryjnym (w tym testom ciążowym u kobiet w wieku rozrodczym) w punkcie wyjściowym, a następnie co 4 tygodnie. W przypadku pacjentów z radiologicznie mierzalną chorobą (wszystkich pacjentów z przerzutowym rakiem podstawnokomórkowym, a niektórzy z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym), ocenę radiologiczną nowotworów wykonywano w punkcie wyjściowym, a następnie co 8 tygodni. U pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym guzy oceniano za pomocą badania fizykalnego (udokumentowanego standardową fotografią cyfrową) w punkcie wyjściowym, a następnie co 8 tygodni. Continue reading „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym AD 4”