Zaburzenia w przewodzie pokarmowym

Zaburzenia w przewodzie pokarmowym 3. Zmiany we krwi 6. Zmiany na skórze Bardzo charakterystyczne są zmiany na skórze. Występuje mianowicie swędzenie, rumień, pokrzywka (przeważnie o charakterze wysypki odrowej), poza tym obrzęk rozmaite wypryski o charakterze egzemy, a niekiedy- wybroczyny skórne. 7. Continue reading „Zaburzenia w przewodzie pokarmowym”

wlókna szlakowe odmózgowiowe

Zarówno włókna szlakowe odmózgowiowe, jak i domózgowiowe nie leżą w rozproszeniu, lecz skupiają we wiązki, mniej lub więcej grube, zwane potocznie-szlakami nerwowymi. Posiadają one stale miejsca w istocie białej. Większą część istoty białej rdzenia stanowią szlaki domózgowiowe, umożliwiające wywieranie wpływu przez rdzeń wraz ze zwojami rdzeniowymi na mózgowie i szlaki odmózgowiowe, uzgadniające działalność rdzenia pod wpływem nakazów, dochodzących od mózgowia. Systematyka szlaków nerwowych przedstawia się następująco . Powrózek grzbietowy (funiculus dorsalis) jest w przeważającej swej części wypełniony – szlakiem zwojowym, który dzielimy na część przyśrodkową, zwaną – pęczkiem smukłym (fasciculus gracilis s. Continue reading „wlókna szlakowe odmózgowiowe”

Charakterystyka morfologiczno – czynnosciowa

Charakterystyka morfologiczno – czynnościowa poszczególnych szlaków będzie podana dalej. Na tym miejscu pragnę tylko zaznaczyć, że w utworzeniu ich nazw trzymałem się zasady, aby na początku umieszczać określenie miejsca zapoczątkowania szlaku, a na końcu miejsce jego zakończenia. A więc np. w nazwie szlak czworaczo-rdzeniowy podano w wyrazie czworaczo – miejsce zapoczątkowania szlaku w ciałach czworaczych śródmózgowia, a wyraz – rdzeniowy mówi, że szlak ten kończy się w istocie szarej rdzenia. Poniżej mamy krótkie zestawienie wymienionych szlaków. Continue reading „Charakterystyka morfologiczno – czynnosciowa”

Pewne powiklanie budowy

Pewne powikłanie budowy może nastąpić w tym typie łuku od- ruchowego jedynie w ten sposób, że neuryt zwoju rdzeniowego nawiązuje łączność nie z jednym neuronem ruchowym, lecz przez oddanie pewnej ilości bocznic z całym szeregiem sąsiednich komórek słupa brzusznego. W tym przypadku podnieta czuciowa -rozpromieniowuje się na rozleglejszy obszar ośrodka ruchowego rdzenia, powodując reakcję ruchową większej ilości miocytów, a więc przejaw ruchowy bardziej złożony. Spostrzeżenia przemawiają za tym, że jednak i ta postać odruchu, choć już bardziej urozmaicona, nie jest w przejawach życiowych prawidłowych postacią zwykłą, lecz raczej pewnym uproszczeniem teoretycznym, ułatwiającym zrozumienie przejawów bardziej zawiłych. Ale zanim przejdziemy do analizy budowy luków odruchowych, stojących bliżej rzeczywistości, dobrze będzie określić cechy fizjologiczne odruchów, opierając się na danych morfologicznych przedstawionych powyżej. Otóż – odruchem nazywamy przejaw ruchowy (lub wydalniczy), występujący w ślad za podrażnieniem czuciowym, w którym bierze udział bardzo ograniczona ilość neuronów (ale minimum dwa ). Continue reading „Pewne powiklanie budowy”

odruch wywoluje odruch

W układzie nerwowym ośrodkowym, a w danym przypadku w jego odcinku rdzeniowym, chodzi więc o takie powiązanie poszczególnych narządów, aby praca mogła być wykonana najlepiej i najszybciej. Tym zadaniem jest obarczony-układ skojarzeniowy, reprezentowany przez neurony o różnej długości wypustek. Posiada on inne jeszcze, nie mniej ważne zadanie: oto, wprawiając w stan czynny dużą ilość uwspółzależnionych neuronów, umożliwia powstanie całego szeregu odruchów, powiązanych ze sobą przyczynowo, które nazywamy –łańcuchami odruchowymi. W takim łańcuchu jeden odruch wywołuje odruch następny i proces ten trwa dalej, dopóki nie zostanie dokonana pewna czynność, niekiedy b. zawiła (np. Continue reading „odruch wywoluje odruch”

Zasadnicza cecha ukladu wspólczulnego jest daznosc jego skladników do rozpraszania sie w wiekszych lub mniejszych zespolach

Mózgowio-rdzeniowego i ukl. współczulnego, lecz w syntezie tej przeważa czynnik współczulny. Na szczególną wzmiankę zasługuje stosunek ukl. współczulnego do ukł. dokrewnego, a zwłaszcza do – układu chromo- chłonnego nadnerczy. Continue reading „Zasadnicza cecha ukladu wspólczulnego jest daznosc jego skladników do rozpraszania sie w wiekszych lub mniejszych zespolach”

mózgowie oraz rdzen

Istotnie, podczas gdy mózgowie oraz rdzeń zawiadują podległymi im narządami z oddali, to układ współczulny wyraźnie idzie na spotkanie trzew i układu naczyniowego. Ten brak dążności do scalania się w jeden niepodzielny utwór byłby, z punktu widzenia anatomii teoretycznej, objawem pierwotnym, gdyby nie możliwość, ze wiele czynników niezupełnie wyjaśnionych mogło się złożyć na taki właśnie układ stosunków. Dalszą, lecz nieistotną, cechą układu współczulnego jest to, że wypustki jego neuronów zazwyczaj nie posiadają otoczki rdzennej i że przewodnictwo ich jest powolniejsze. Być może, że przyczyną tego stanu rzeczy jest to, że czas wewnętrzny (A. CarreI) spraw odbywających w głębi trzew jest inny, powolniejszy, aniżeli czas wewnętrzny układu somatycznego, ściśle związanego z biegiem zdarzeń. Continue reading „mózgowie oraz rdzen”

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym

Zmiany w sygnalizacji hedgehog są zaangażowane w patogenezę raka podstawnokomórkowego. Chociaż większość nowotworów podstawnokomórkowych leczonych jest chirurgicznie, nie ma skutecznej terapii dla miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka podstawnokomórkowego. Badanie pierwszej fazy wismodegibu (GDC-0449), pierwszego w swojej klasie, małocząsteczkowego inhibitora ścieżki hedgehog, wykazało 58% odsetek odpowiedzi u pacjentów z zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym. Metody
W tym wieloośrodkowym, międzynarodowym badaniu z udziałem dwóch kohort, bez randomizacji, włączono pacjentów z przerzutowym rakiem podstawnokomórkowym oraz z miejscowo zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym, którzy cierpieli na chorobę nieoperacyjną lub u których operacja była niewłaściwa (z powodu wielu nawrotów i małego prawdopodobieństwa). Continue reading „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wismodegibu w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 8

Oszacowane oszacowanie punktowe wynoszące 1,0% dla warfaryny i 1,4% dla dabigatranu można porównać z annualizowanymi oszacowaniami punktowymi w poprzednich badaniach przedłużonego leczenia warfaryną (zakres od 0,7% do 5,0%) 5,6,16-18 lub z użyciem leków eksperymentalnych (ximelagatran, 1,3%, mała dawka warfaryny, 1,9% do 2,6% i rywaroksaban, 1,9%) 6-9 Skorygowany margines nieinferatywności dla współczynnika ryzyka 2,85 jest duży, ponieważ pozwala na zwiększenie ryzyka przez czynnik prawie 3 do zaakceptowania jako noninferior. Jest to ograniczenie projektu badania. Jednak duże marginesy nieinferancji zostały wstępnie określone w badaniach krótkotrwałego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej za pomocą dabigatranu (2,75), 5,6,16-18 rywaroksabanu (2,0), 5,6,16-18 i idraparinuksa (2,0) .5 6,16-18 Skuteczność dabigatranu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 0,08; 95% CI, 0,02 do 0,25) jest tej samej wielkości co skuteczność rywaroksabanu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 0,18; 95% CI, 0,09 do 0,39) 9 oraz warfaryny w porównaniu z placebo lub kontrolą (iloraz szans, odpowiednio 0,05 i 0,11) .5,18 Korzyści z przedłużonego leczenia dabigatranem utrzymywały się w ciągu 12 miesięcy wydłużonego okresu obserwacji po odstawieniu badanego leku. Ryzyko klinicznie istotnego krwawienia z dabigatranem w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 2,9; 95% CI, 1,5 do 5,6) jest podobne jak w przypadku rywaroksabanu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 5,2; 95% CI, 2,3 do 11,7) .9
Częstość występowania ostrych incydentów wieńcowych była większa w przypadku dabigatranu niż w przypadku warfaryny, bez znaczącej różnicy w tych zdarzeniach między dabigatranem i placebo. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 8”