Acetylocholina moze dzialac w dwóch postaciach

W mechanizmie powstawania uczulenia na białko i na inne alergeny dopatrywano się także działania histaminy. Jednak doświadczenia na wyosobnionych jelitach, płucach i innych narządach nie wykazywały zjawianie się takich ilości histaminy, które mogłyby warunkować objawy występujące w uczuleniu. Ostatnio wysunięto inny pogląd na :mechanizm powstawania nadwrażliwości i wyzwalania objawów alergicznych. Zwrócono mianowicie uwagę na cholinergiczne procesy, to znaczy takie, przy których wyzwala się acetylocholina w zjawiskach alergicznych i we wstrząsie anafilaktycznym oraz wysunięto pogląd, że w patogenezie tych zjawisk odgrywa rolę acetylecholina. Acetylocholina może działać w dwóch postaciach: albo w postaci anafilatoksyny, albo w postaci mediatora w cholinergicznych synapsach. Continue reading „Acetylocholina moze dzialac w dwóch postaciach”

cialka cieplne Ruffiniego

W ten sposób mamy pewne szanse podrażnienia jednego z kontaktoreceptorów skóry, a mianowicie tzw. – ciałka cieplnego Ruffiniego. Zmiany, które zachodzą w tym ciałku na skutek podrażnienia zostają wnet przekazane dendrytowi jednego z nerwów obwodowych, który posiada ścisły związek z wymienionym ciałkiem. W dalszym ciągu podnieta wędruje wzdłuż dendrytu nerwu obwodowego aż do odpowiedniego neuronu zwoju rdzeniowego (gn. spinale). Continue reading „cialka cieplne Ruffiniego”

Pewne powiklanie budowy

Pewne powikłanie budowy może nastąpić w tym typie łuku od- ruchowego jedynie w ten sposób, że neuryt zwoju rdzeniowego nawiązuje łączność nie z jednym neuronem ruchowym, lecz przez oddanie pewnej ilości bocznic z całym szeregiem sąsiednich komórek słupa brzusznego. W tym przypadku podnieta czuciowa -rozpromieniowuje się na rozleglejszy obszar ośrodka ruchowego rdzenia, powodując reakcję ruchową większej ilości miocytów, a więc przejaw ruchowy bardziej złożony. Spostrzeżenia przemawiają za tym, że jednak i ta postać odruchu, choć już bardziej urozmaicona, nie jest w przejawach życiowych prawidłowych postacią zwykłą, lecz raczej pewnym uproszczeniem teoretycznym, ułatwiającym zrozumienie przejawów bardziej zawiłych. Ale zanim przejdziemy do analizy budowy luków odruchowych, stojących bliżej rzeczywistości, dobrze będzie określić cechy fizjologiczne odruchów, opierając się na danych morfologicznych przedstawionych powyżej. Otóż – odruchem nazywamy przejaw ruchowy (lub wydalniczy), występujący w ślad za podrażnieniem czuciowym, w którym bierze udział bardzo ograniczona ilość neuronów (ale minimum dwa ). Continue reading „Pewne powiklanie budowy”

cialko chlodowe skóry Kraussego

Powstanie powyższych odruchów somatyczno-trzewnych można wyrazić schematycznie w sposób następujący: ciałko chłodowe skóry Kraussego-> dendryt zwoju rdzeniowego, neuron zwoju rdzeniowego (Ineuron)->neuryt zwoju rdzeniowego, neuron jądra współczulnego rdzenia (II neuron)-> neuryt neuronu współczulnego ->neuron zwoju współczulnego podkręgowego (Lii neuron), nerw obwodowy -> mięśniówka jelitowa lub naczyniowa. Mamy więc tutaj do czynieni z odruchem somatyczno-trzewny trójneuronowym, który jednak może przybrać postać łuku 4,5 i wieloneuronowego, jeśli dopuścimy do interwencji większą ilość neuronów skojarzeniowych. Jeszcze inny obraz stosunków powstanie wówczas, gdy neuron czuciowy tworzy synapsę z jednym z, neuronów jądra grzbietowego Clarkea. W przypadku tym podnieta nie umiejscowi się w rdzeniu, lecz wędruje do móżdżku, o czym będzie mowa na innym, miejscu. ośrodki rdzeniowe. Continue reading „cialko chlodowe skóry Kraussego”

podnieta ta wedruje neurytem neuronu wspólczulnego poprzez korzonek brzuszny

Oto, tym razem neuron skojarzeniowy długi przekazał otrzymaną podnietę neuronom ruchowym, oddalonym od miejsca otrzymanego bodźca. Duże, choć zazwyczaj niedoceniane, znaczenie posiada zakończenie neurytu korzonka grzbietowego w jądrze współczulnym rdzenia. Zakończenie to może być bezpośrednie lub też powstaje przy udziale neuronu skojarzeniowego (typu krótkiego lub długiego i). Otóż w przypadku przekazania podniety neuronowi jądra współczulnego, podnieta ta wędruje neurytem neuronu współczulnego poprzez korzonek brzuszny i – gałązkę łączącą białą (ramus communicans albus) do odpowiedniego zwoju współczulnego podkręgowego . Dalszy bieg zdarzeń może przyjąć następujący obrót. Continue reading „podnieta ta wedruje neurytem neuronu wspólczulnego poprzez korzonek brzuszny”

podstawy czaszki

Dzięki tym podłużnym i poprzecznym gałązkom międzyzwojowym obydwa pnie współczulne (strony prawej i lewej) przybierają kształt drabiny, rozciągającej się od. podstawy czaszki aż do nasady ogona i jako całość zasługują na nazwę – układu współczulnego podkręgowego (syeterna sympathicum. subrertebrate), Nie ogranicza się on tylko do obszaru tułowia, albowiem rozpościera się i w obrębie głowy, tworząc tam szereg zwojów, z których najbardziej wysuniętym ku przodowi jest – zwój rzęskowy: es. ciiiare}, umieszczony w oczodole. Należy zaznaczyć, że zwój rzęskowy prawy jest połączony z takim samym zwojem strony lewej za pośrednictwem odgałęzień splotu szyjno-tętniczego (plexus caroticus), towarzyszącego naczyniom mózgowym. Continue reading „podstawy czaszki”

jadro wspólczulne rdzenia

Każdy ze zwojów układu podkręgowego jest połączony z rdzeniem za pośrednictwem tzw. Gałązki łączącej białej (ramus communicans albus) utworzonej przez neuryty – jądra współczulnego rdzenia (nucleus sympathicue) . Nasze ujęcie istoty układu współczulnego byłoby bardzo ułamkowe, gdybyśmy nie omówili bliżej znaczenia tego jądra. Otóż – jądro współczulne rdzenia należy sobie wyobrazić pod postacią pręta, rozciągającego się od poziomu VIII kręgu szyjnego po krąg lędźwiowy Il l. Jako całość, stanowi ono – ośrodek współczulny rdzeniowy(centrum sympathicum. Continue reading „jadro wspólczulne rdzenia”

wlókno wspólczulne

W istocie sprawa przedstawia się w ten sposób, że bodziec przechodzi z neuronów jądra współczulnego rdzenia na ich neuryty, które dołączają się następnie do neurytów jąder ruchowych słupa brzusznego i razem opuszczają rdzeń pod postacią korzonka brzusznego . Wspólny ich przebieg nie trwa jednak długo, albowiem wiązka neurytów współczulnych odłącza się niebawem od korzonka brzusznego, tworząc –gałązkę łączącą białą (ramus communicans albue), kończącą się w odpowiednim zwoju współczulnym podkręgowym. W zwoju tym neuryty mogą się zachowywać dwojako. Większość z nich tworzy synapsy z neuronami, umieszczonymi w zwoju, niektóre jednak (a w okolicy szyjno-piersiowej jest ich nawet dużo) przechodzą poprzez zwój podkręgowy, nie nawiązując z nim bliższej łączności, a kończą się dopiero w zwoju współczulnym obwodowym I lub nawet II rzędu. Całe włókno współczulne, począwszy od jądra współczulnego rdzenia aż po jego rzeczywiste zakończenie, nazywamy – włóknem przedzwojowym (fibra praeganglionalis). Continue reading „wlókno wspólczulne”

Wlókna zazwojowe sa pozbawione otoczki rdzennej

Włókna zazwojowe są pozbawione otoczki rdzennej, są więc, w przeciwieństwie do białych włókien przedzwojowych włóknami szarymi . Istotne zakończenie włókna przedzwojowego wykryto dzięki temu, że wskutek zatrucia nikotyną następuje przerwanie przewodnictwa w miejscu synapsy tego włókna z następnym neuronem. Włókna zazwojowe, odchodzące od zwoju podkręgowego, zachowują się dwojako. Część z nich skupia się w wiązkę włókien bezrdzennych, zwaną – gałązką łączącą szarą (ramus communicans griseus). Przyłącza się ona do odpowiedniego nerwu rdzeniowego, a następnie podąża rozproszonymi włóknami poprzez jego odgałęzienia do naczyń krwionośnych skóry i mięśni (rasoconstrictio f), do gruczołów potowych (pobudzanie wydzielania), do mm. Continue reading „Wlókna zazwojowe sa pozbawione otoczki rdzennej”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 7

Skuteczność i bezpieczeństwo wyników w badaniu kontrolnym placebo. Pierwotny wynik skuteczności został potwierdzony przez główne rozpoznanie u 3 pacjentów (0,4%) w grupie otrzymującej dabigatran iu 37 pacjentów (5,6%) w grupie placebo. Współczynnik hazardu z dabigatranem w czasie do pierwszego zdarzenia pierwszorzędowego wynosił 0,08 (95% CI, 0,02 do 0,25; P <0,001) (Tabela 3 i Figura 1B). Nie wykazano istotnych różnic w skuteczności leczenia według wcześniej określonych podgrup (ryc. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 7”