CHOROBY ALERGICZNE

CHOROBY ALERGICZNE Choroba posurowicza Rozmaite choroby, w etiologii których wysuwa się -na czoło uczulenie ustroju: nazywamy chorobami alergicznymi. Do nich należy przede wszystkim choroba posurowicza, która powstaje skute uczulenia na obce białko. Choroba ta powstaje szczególnie wtedy, kiedy podajemy leczniczo rozerowic; Już po pierwszym wstrzyknięciu surowicy końskiej powstaje w miejscu wstrzyknięcia zaczerwieniony i bolesny guzek, który znika po kilku dniach. Po 8-12 dniach może powstać wysypka swędząca najpierw w okolicy wstrzyknięcia surowicy, a później rozprzestrzeniająca się na dalsze odcinki skóry jako pokrzywka. Może ona być bardzo podobna do wysypki odrowej lub płoniczej, lub wreszcie być wielopostaciowa. Continue reading „CHOROBY ALERGICZNE”

UKLAD WSPÓLCZULNY

UKŁAD WSPÓŁCZULNY Układ współczulny (systema nervorum sympathicum) stanowi część ukl. nerwowego ośrodkowego, unerwiającą specjalnie narządy trzewne, A więc podczas gdy rdzeń i jego nadbudówki wiążą ustrój ze światem zewnętrznym i wypowiadają się ruchowo za pośrednictwem umięśnienia somatycznego, to układ współczulny jest niejako zapatrzony,. w to, co się dzieje wewnątrz ustroju i uzewnętrznia się ruchowo przy pomocy umięśnienia trzewnego, powstałego z listka trzewnego blaski bocznej mezodermy. Pomimo to istnieje między tymi dwoma układami bardzo ścisła współpraca, dzięki której wpływy świata zewnętrznego mogą w pewnych okolicznościach dotrzeć do trzew, a to co się dzieje wewnątrz jelit lub płuc zwykło zabarwiać w taki lub w inny sposób podniety, odbierane z zewnątrz. Jest rzeczą wielce prawdopodobną, że tzw. Continue reading „UKLAD WSPÓLCZULNY”

wydalanie potu

Z braku miejsca ograniczę się tylko do wyliczenia tych wpływów. A więc ośrodek współczulny rdzeniowy, będący sumą wszystkich jąder współczulnych rdzenia, zawiaduje: zwężaniem naczyń krwionośnych (rasoconstrictio l), wydalaniem potu (perspiratio l) i stroszeniem uwłosienia (piloarrectio ), co biorąc ogólnie ma, oczywiwiście, duże znaczenie w regulacji temperatury ciała. Poza tym podrażnienie ośrodka rdzeniowego powoduj e: zwiększenie przemiany materii, rozszerzenie światła oskrzeli, przyśpieszenie akcji serca, zahamowanie perystaltyki i czynności wydzielniczych przewodu pokarmowego, pobudzenie funkcji wydzielniczej nadnerczy i tarczycy i wreszcie wstrzymanie moczu. Należy przypuszczać, że wpływ na oskrzela (a zatem dostęp do płuc powietrza) i na inne wymienione powyżej narządy odbywa się przy pomocy kilku odrębnych jąder, na razie jednak zdołano wyosobnić tylko dwa takie ośrodki. Są to: – ośrodek rzęskowo-rdzeniowy (centrum cilio-spinalej umieszczony u Hominidae na poziomie C VII – Th II i kierujący rozszerzaniem źrenicy (dilatatio pupillae) oraz –ośrodek sercowy (centrum cardiacum. Continue reading „wydalanie potu”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 8

Oszacowane oszacowanie punktowe wynoszące 1,0% dla warfaryny i 1,4% dla dabigatranu można porównać z annualizowanymi oszacowaniami punktowymi w poprzednich badaniach przedłużonego leczenia warfaryną (zakres od 0,7% do 5,0%) 5,6,16-18 lub z użyciem leków eksperymentalnych (ximelagatran, 1,3%, mała dawka warfaryny, 1,9% do 2,6% i rywaroksaban, 1,9%) 6-9 Skorygowany margines nieinferatywności dla współczynnika ryzyka 2,85 jest duży, ponieważ pozwala na zwiększenie ryzyka przez czynnik prawie 3 do zaakceptowania jako noninferior. Jest to ograniczenie projektu badania. Jednak duże marginesy nieinferancji zostały wstępnie określone w badaniach krótkotrwałego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej za pomocą dabigatranu (2,75), 5,6,16-18 rywaroksabanu (2,0), 5,6,16-18 i idraparinuksa (2,0) .5 6,16-18 Skuteczność dabigatranu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 0,08; 95% CI, 0,02 do 0,25) jest tej samej wielkości co skuteczność rywaroksabanu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 0,18; 95% CI, 0,09 do 0,39) 9 oraz warfaryny w porównaniu z placebo lub kontrolą (iloraz szans, odpowiednio 0,05 i 0,11) .5,18 Korzyści z przedłużonego leczenia dabigatranem utrzymywały się w ciągu 12 miesięcy wydłużonego okresu obserwacji po odstawieniu badanego leku. Ryzyko klinicznie istotnego krwawienia z dabigatranem w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 2,9; 95% CI, 1,5 do 5,6) jest podobne jak w przypadku rywaroksabanu w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 5,2; 95% CI, 2,3 do 11,7) .9
Częstość występowania ostrych incydentów wieńcowych była większa w przypadku dabigatranu niż w przypadku warfaryny, bez znaczącej różnicy w tych zdarzeniach między dabigatranem i placebo. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 8”

Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją cd

Wszystkim pacjentom z uzupełniającej grupy tlenowej przepisano stacjonarne i przenośne systemy tlenowe oraz 2 litry tlenu na minutę podczas snu. Pacjenci z grupy suplementacyjnego tlenu, którym przepisano 24-godzinny tlen, przepisali 2 litry tlenu na minutę w spoczynku. Ambulatoryjna dawka tlenu była indywidualnie przepisywana i poddawana corocznej ocenie: 2 litry tlenu na minutę lub zwiększone w celu utrzymania Spo2 90% lub więcej przez co najmniej 2 minuty, podczas gdy pacjent chodził. W protokole określono, że pacjenci z grupy uzupełniającego tlenu kontynuują stosowanie uzupełniającego tlenu niezależnie od wzrostu poziomu spo2 i że pacjenci z grupy bez uzupełniania tlenu unikają stosowania uzupełniającego tlenu, chyba że ciężkie desaturowanie w spoczynku (Spo2 .88% ) lub ciężka desaturacja wywołana wysiłkiem (Spo2 <80% dla .1 minuty). Jeśli wystąpił którykolwiek z tych stanów, przepisano tlen i po 30 dniach ponownie oceniano zapotrzebowanie na tlen. Continue reading „Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją cd”

Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją ad

Wiarygodne szacunki liczby recept dla dodatkowego tlenu, które są napisane dla wskazania desaturacji wywołanej wysiłkiem, są niedostępne. Dane sugerują, że wielu pacjentów z zaawansowaną rozedmą płuc, którzy są przepisywani tlenem, może nie mieć ciężkiej hipoksemii spoczynkowej.12 Długoterminowa próba tlenoterapii (LOTT) została pierwotnie opracowana w celu zbadania, czy użycie uzupełniającego tlenu może spowodować dłuższy czas do śmierci niż brak stosowania dodatkowego tlenu u pacjentów z POChP i umiarkowaną desaturację spoczynkową (Spo2, 89 do 93% ). Po 7 miesiącach i randomizacji 34 pacjentów, projekt badania został uznany za niemożliwy ze względu na mniejszą niż przewidywano śmiertelność i fenotypowe pokrywanie się pomiędzy pacjentami z umiarkowaną spoczynkową desaturacją a tymi z desaturacją wywołaną wysiłkiem fizycznym. W związku z tym, badacze przeprojektowali badanie, aby objąć pacjentów z desaturacją indukowaną wysiłkiem fizycznym i włączyć drugorzędny wynik hospitalizacji z dowolnej przyczyny do nowego złożonego pierwotnego wyniku. Pacjenci, którzy zostali poddani randomizacji zgodnie z pierwotnym projektem, kontynuowali w przeprojektowanym badaniu. Continue reading „Randomizowana próba długoterminowego tlenu dla POChP z umiarkowanym desaturacją ad”

Wewnątrznaczyniowe a otwarte naprawy tętniaków aorty brzusznej

Schermerhorn i jego współpracownicy (wydanie 31 stycznia) zbadali względną skuteczność wewnątrznaczyniowej versus otwartą naprawę tętniaków aorty brzusznej. Użyli podejścia skłonności do punktacji, aby dopasować otwarte naprawy i grupy naprawcze wewnątrznaczyniowe według czynników demograficznych i klinicznych. Argumentowali mocno, że nieuzasadnione czynniki zakłócające prawdopodobnie nie wpłyną na ich wyniki. Niestety, wyniki skłonności nie eliminują uprzedzeń, jeśli istnieją niezmierzone czynniki zakłócające. Historia cewnika płucno-tętniczego stanowi ostrzegawczą opowieść. Continue reading „Wewnątrznaczyniowe a otwarte naprawy tętniaków aorty brzusznej”

Intensywna kontrola glikemii w próbach ACCORD i ADVANCE cd

Chociaż metaanaliza wykazała, że stosowanie rozyglitazonu wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka zawału mięśnia sercowego i niemal znaczącym zwiększeniem ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, 10 badacze ACCORD wywnioskowali, że pacjenci w grupie kontrolnej standardowej i osoby z grupy intensywnie kontrolowanej miały podobne ryzyko i wskaźniki zgonu, niezależnie od tego, czy przepisywano im rozyglitazon, czy też nie. Leczenie insuliną wiąże się ze zwiększeniem masy ciała, szczególnie gdy pacjenci otrzymują również tiazolidynodiony lub sulfonylomoczniki. Częste stosowanie tiazolidynodionów i insuliny w badaniu ACCORD prawdopodobnie tłumaczy 3,5-kilogramowy średni przyrost masy ciała odnotowany w grupie intensywnej terapii; w przeciwieństwie do tego zmiana masy ciała była niewielka w badaniu ADVANCE (Tabela 1). Podgrupa uczestników badania ACCORD nabrała znacznej wagi (28% zyskało więcej niż 10 kg); nie jest jasne, czy ci pacjenci mieli wyższy odsetek zdarzeń sercowo-naczyniowych lub zgonów niż pacjenci z mniejszym przyrostem masy ciała. Tak duże zmiany masy ciała mogą odzwierciedlać wzrost tkanki tłuszczowej, co może skutkować zwiększonym ryzykiem lub, alternatywnie, zatrzymaniem sodu wywołanym tiazolidynodionem i niewydolnością serca. Continue reading „Intensywna kontrola glikemii w próbach ACCORD i ADVANCE cd”

Wpływ intensywnego obniżania poziomu glukozy w cukrzycy typu 2 ad 8

Pacjenci w obu grupach mieli niższą śmiertelność niż podano w badaniach epidemiologicznych podobnych pacjentów.19,20 Jednak w porównaniu z grupą stosującą standardowe leczenie, grupa intensywnej terapii odnotowała względny wzrost śmiertelności o 22% i bezwzględny wzrost o 1,0 % w tym okresie obserwacji, z podobnymi różnicami w zgonach z przyczyn sercowo-naczyniowych. Ten wzrost śmiertelności jest równoznaczny z jedną dodatkową śmiercią na każde 95 pacjentów leczonych przez 3,5 roku. To badanie nie zostało zaprojektowane do testowania komponentów strategii interwencji. Analizy, które przeprowadziliśmy do tej pory, nie wykazały wyraźnego wytłumaczenia dla tej wyższej śmiertelności. W grupie intensywnej terapii szybko osiągnięto średni poziom hemoglobiny glikowanej 6,4% i utrzymano go przez połączenie podejść behawioralnych i farmakologicznych. Continue reading „Wpływ intensywnego obniżania poziomu glukozy w cukrzycy typu 2 ad 8”

Wpływ intensywnego obniżania poziomu glukozy w cukrzycy typu 2 ad 6

Zalecane leki obniżające stężenie glukozy. Niższe poziomy hemoglobiny glikowanej w grupie intensywnej terapii były związane z większą ekspozycją na leki z każdej klasy (Tabela 2). Występowały również częstsze zmiany w dawce lub liczbie stosowanych leków. Schemat zmniejszania stężenia glukozy został zmodyfikowany przez dodanie lub usunięcie leku lub zwiększenie lub zmniejszenie dawki doustnego środka lub insuliny (o . 10% poprzedniej dawki) w średniej liczbie 4,4 razy w roku w grupie intensywnej terapii i 2,0 razy w roku w grupie standardowej terapii. Continue reading „Wpływ intensywnego obniżania poziomu glukozy w cukrzycy typu 2 ad 6”