Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 7

W teście replikacji obejmującym do 86 196 uczestników pochodzenia europejskiego (z 22669 przypadkami cukrzycy), którzy zostali włączeni do badań konsorcjum DIAGRAM, wyniki genetyczne PCSK9 i HMGCR miały bardzo podobny wpływ na ryzyko wystąpienia cukrzycy na spadek o 10 mg na decyliterem w poziomie cholesterolu LDL (iloraz szans dla wyniku PCSK9, 1,08, 95% CI, 1,02 do 1,15, iloraz szans dla wyniku HMGCR, 1,08, 95% CI, 1,02 do 1,14) (Rys. S12, S13 i S14 w Dodatek dodatkowy). W dodatkowych analizach obejmujących do 133 100 osób zapisanych w badaniach konsorcjów dotyczących meta-analitów glukozy i właściwości związanych z insuliną 27, wyniki genetyczne PCSK9 i HMGCR miały bardzo podobny wpływ na poziom glukozy w osoczu 2 godziny po doustnym pomiarze stężenia glukozy (wpływ PCSK9 wynik na 10 mg na decylitr obniżenia cholesterolu LDL, 1,55 mg na decylitr; 95% CI, 0,46 do 2,63 [0,09 mmol na litr, 95% CI, 0,03 do 0,15], wpływ wyniku HMGCR na 10 mg na spadek decylitru w LDL cholesterol, 1,44 mg na decylitr; 95% CI, 0,11 do 2,77 [0,08 mmol na litr, 95% CI, 0,01 do 0,15]). Efekty te były ilościowo podobne do wpływu samego allelu utraconego funkcji PCSK9 46L zarówno na ryzyko cukrzycy (iloraz szans, 1,09, 95% CI, 0,98 do 1,23), jak i na poziom glukozy w osoczu 2 godziny po doustnym podaniu glukozy prowokacja (wpływ na allel 46L, 1,51 mg na decylitr; 95% CI, 0,00 do 3,02 [0,08 mmol na litr, 95% CI, 0,00 do 0,17]).
W odróżnieniu od wyniku genetycznego HMGCR, wynik genetyczny PCSK9 nie był związany z masą ciała, wskaźnikiem masy ciała, obwodem talii ani stosunkiem talii do bioder, aż do 339.224 uczestników zapisanych w badaniach konsorcjów Genetycznego Badania Cech antropometrycznych (tabela S8 w Dodatek dodatkowy .28
Dyskusja
Stwierdziliśmy, że warianty genetyczne, które naśladują działanie inhibitorów PCSK9, mają zadziwiająco podobny wpływ na ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych i ryzyko cukrzycy w porównaniu z wariantami imitującymi działanie statyn przy pomiarze na jednostkę zmiany poziomu cholesterolu LDL. Ponadto stwierdziliśmy, że gdy warianty, które naśladują działanie inhibitorów PCSK9 i statyn, były obecne razem, miały one niezależny i addytywny wpływ na ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych i cukrzycy.
Nasze stwierdzenie, że warianty PCSK9 i HMGCR były powiązane z w przybliżeniu takim samym wpływem na ryzyko choroby sercowo-naczyniowej na jednostkę obniżenia poziomu cholesterolu LDL sugeruje, że leczenie inhibitorem PCSK9 powinno zmniejszać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o około taką samą ilość jak leczenie statyna. Dlatego leczenie inhibitorem PCSK9, stosowanym samodzielnie lub w połączeniu ze statyną, powinno zmniejszyć ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych o około 20% na spadek o 1,0 mmol na litr (39 mg na decylitr) na poziomie cholesterolu LDL.
Nasze odkrycie, że warianty w PCSK9 i HMGCR były związane z bardzo podobnym wpływem na ryzyko cukrzycy na jednostkę obniżenia poziomu cholesterolu LDL, sugeruje, że podobnie jak statyny, inhibitory PCSK9 mogą również zwiększać ryzyko wystąpienia cukrzycy o nowym początku. Jednak zwiększone ryzyko cukrzycy, które było związane zarówno z wariantami PCSK9, jak i HMGCR, wydawało się być ograniczone do osób z zaburzeniami poziomu glukozy na czczo.
[więcej w: proteza kończyny dolnej, korona porcelanowa na cyrkonie, mikrodermabrazja wskazania ]

Powiązane tematy z artykułem: korona porcelanowa na cyrkonie mikrodermabrazja wskazania proteza kończyny dolnej